Wykorzystujemy pliki cookie do spersonalizowania treści i reklam, aby oferować funkcje społecznościowe i analizować ruch w naszej witrynie, a także do prawidłowego działania i wygodniejszej obsługi. Informacje o tym, jak korzystasz z naszej witryny, udostępniamy partnerom społecznościowym, reklamowym i analitycznym. Partnerzy mogą połączyć te informacje z innymi danymi otrzymanymi od Ciebie lub uzyskanymi podczas korzystania z ich usług i innych witryn.
Masz możliwość zmiany preferencji dotyczących ciasteczek w swojej przeglądarce internetowej. Jeśli więc nie wyrażasz zgody na zapisywanie przez nas plików cookies w twoim urządzeniu zmień ustawienia swojej przeglądarki, lub opuść naszą witrynę.
Jeżeli nie zmienisz tych ustawień i będziesz nadal korzystał z naszej witryny, będziemy przetwarzać Twoje dane zgodnie z naszą Polityką Prywatności. W dokumencie tym znajdziesz też więcej informacji na temat ustawień przeglądarki i sposobu przetwarzania twoich danych przez naszych partnerów społecznościowych, reklamowych i analitycznych.
Zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookies możesz cofnąć w dowolnym momencie.
Program Imatest korzysta z plików konwertowanych przez dcraw. Na razie nie możemy uzyskać takiego obrazu, bo dcraw nie obsługuje plików z DP1.
Ale obsługuje pliki z SD14
Surowy obraz z dcraw, bez wyostrzania:
Konwersja przy pomocy dcraw
Falki dookola kontrastowych krawedzi sa naturalna konsekwencja ssania JPEGa. Funkcja jednostkowa (Heaviside) ma nieskonczona reprezentacje w dziedzinie czestotliwosci wiec po zmasakrowaniu przez DCT i obcieciu do bloku 8x8 oczywiscie pokazuje fenomen Gibbsa http://en.wikipedia.org/wiki/Gibbs_phenomenon - strona wikipedii pokazuje to ladnie w 1D z obrazkam I animacjami. Tak ze sama kompresja JPEG (nawet z jakoscia 100%) wprowadza artefakty podobne jak filtry wyostrzajace.
Obrazy z macierzy Bayera sa rozmyte (interpolowane). Oczywiscie interpolacje brakujacych kolorow probuja dodawac nieistniejace szczegoly (czesto wprowadzajac oblesne artefakty) niemniej jednak obrazki z Bayera sa duzo bardziej miekkie niz obrazki z macierzy Foveona ktora nie potrzebuje zadnej interpolacji.
Oczywiscie Foveon ma swoje problemu z tragiczna separacja skladowych RGB w pixelu, gdzie kupa matematyki musi byc zrobiona zeby z lekko przemieszanych kolorow wyciagnac te skladowe. Za to obrazki po przekonwertowaniu do czarno bialych sa super bo wtedy mamy cala luminancje z kazdego pixela.
Nie mowie tu ze optyczne.pl nie ma tu troszke racji. DP-1 definitywnie wyostrza JPEGi w aparacie I przypuszczam ze -1 jest bazowym ustawieniem bez wyostrzania, 0 jest umiarkowane itd. Poniewaz w ogole nie chcialo mi sie bawic z JPEGami w moim DP-1 (nie po to kupilem ten aparat zeby marnowac bit robiac zdjecia w JPEG) wiec ciezko mi to okreslic.
DP-1 zapisuje ustawienie wyostrzania do pliku X3F ale prawdopodobnie raczej nie wykonuje zadnego wystrzania na danych raw - bylo by to marnowaniem czasu procesora i energii z baterii ktore sa bardzo "drogie" w malutkim DP-1.
Mysle ze powinnismy powrocic do tej dyskusji kiedy Dave Coffin dorobi wsparcie do DP-1 w dcraw I porownac zdjecia przetwarzane w dcraw ze zdjeciami z SPP. Pytalem sie go w emailu o to i napisal mi ze wezmie sie za to jak wroci ze spotkania Libre Graphics we Wroclawiu od 8 do 11 maja, Wroclawianie mogli by go wziac do minibrowaru Spiz i zmotywowac odpowiednio. Na razie ten patch ktory mi przeslal pozwala wyciagnac podgladowego jpega z X3F DP-1
Ale oczywiscie rozmazany JPEG wbudowany w RAW jest dla nas raczej malo uzyteczny.
Aha, przy okazji DP-1 jest znakomitym aparacikiem, obiektywik niesamowicie ostry, flary bardzo interesujace przy strzelaniu pod slonce , trzeba bedzie kupic oslone, zdjecia super ostre bez zadnych +1 albo +2 i bez durnych artefaktow interpolacji. Duzo poreczniejszy i mniejszy od mojego K10D, lepiej tez wchodzi do kieszeni . Obudowa nieco sliska, dolozylem sobie petelke na nadgarstek (aparat przychodzi z paskiem na szyje) bo caly czas sie boje ze upuszcze, chyba dokleje sobie jakies plastry zeby byl lepszy uchwyt. Aparacik jest super solidnie zbudowany wiec moze by to przezyl;-). DP-1 wsuwa baterie jak popcorn, zrobilem ze 150 zdjec i pokazywalo juz prawie pusta baterie ale madrzy ludzie z DPReview odkryli ze baterie Samsung SLB-1237 i Epson EU-94 sa identyczne i duzo tansze. DP-1 jest troszke wolny ale w czasie kiedy zapisuje jedno zdjecie mozna robic nastepne (ale UI jest troche dretwe i nie pozwala na zmiane parametrow). AF w tym czasie zadziala i mozna cyknac.
W sumie bylo to calkiem warte moich podbitych oczu i zony nie odzywajacej sie przez pare dni. Opuchlizna mi zejdzie, a cicha zona to nawet fajniejsza
Falki dookola kontrastowych krawedzi sa naturalna konsekwencja ssania JPEGa. Funkcja jednostkowa (Heaviside) ma nieskonczona reprezentacje w dziedzinie czestotliwosci wiec po zmasakrowaniu przez DCT i obcieciu do bloku 8x8 oczywiscie pokazuje fenomen Gibbsa http://en.wikipedia.org/wiki/Gibbs_phenomenon - strona wikipedii pokazuje to ladnie w 1D z obrazkam I animacjami. Tak ze sama kompresja JPEG (nawet z jakoscia 100%) wprowadza artefakty podobne jak filtry wyostrzajace.
Problem w tym, że żaden z zaprezentowanych przez nas wykresów MTF nie był liczony na JPG-ach.
Ostatnio zmieniony przez Arek Sro 30 Kwi, 2008, w całości zmieniany 1 raz
Pobawiłem się trochę TIFF-ami z Sigmy DP1 i znów było to dla mnie pouczające.
Próbowałem z wysotrzania -2 wyprodukować lepiej wyglądające obrazki, a przy
tym kontrolowałem podczas każdej operacji zmiany wyglądu MTF.
Otóż wychodząc z TIFF=a zapisanego dla Sh=-2 można zacząć zbliżać się do
wyglądu pliku TIFF zapisanego z RAW-a z Sh=-1, gdy robimy nie jedno duże
wyostrzanie lecz kilka małych. Mogę w taki sposób wyprodukować podobną
wartość MTF50 (i zgrubnie podobny wygląd) lecz wykres będzie bardziej
poszarpany i co jasne, pojawiają się kolorowe artefakty. Obrazek
poniżej:
To zrozumiałe, bo pracuje na TIFF-ach z już zapisaną informacją o
kolorze dla każdego piksela. Programiści Sigmy, mając do dyspozycji
oryginalnego RAW-a i mając w nim informację o zliczeniach w każdym
kolorze z osobna (my tego w TIFF-ie już nie mamy) mają więcej
możliwości. Mogą pracować na cz-b obrazie luminancji, a kolor nakładać
później. Mogą wybrać do wyprodukowania cz-b bardzo ostrego obrazu tylko
piksele dla tego koloru, dla którego lokalny kontrast jest najwyższy, a
dopiero potem nakładać kolor.
Aby zobaczyć jak to może wyglądać, znów zapisałem TIFF-a z RAW-a przy Sh=-2
a potem w programie graficznym piksele z pośrednimi wartościami szarości
zastąpiłem znajdującymi się 2-3 piksele dalej wartościami tła. Robiłem to
ręcznie, ale jestem w stanie wyobrazić sobie soft, który to może robić
automatycznie tym bardziej, że będzie pracował na surowym RAW. Chwila
zabawy doprowadziła mnie do takiego MTF-a, który już bardzo przypomina
to co dostajemy dla Sh=-1. A więc bardzo ładny i gładki przebieg, bez
różnic w kolorach i z bardzo wysokim MTF w Nyquiście i powyżej.
Podsumowując, możemy założyć następujące scenariusze:
1. Skala wysotrzania Sigmy rozciągająca się od -2 do +2 odpowiada temu
co podpowiada logika, wartości ujemne odpowiadają rozmyciu, zero brakowi
wyostrzania, a wartości dodatnie wyostrzaniu.
Za: logika, mail od Pana z Sigmy napisany do ewg
Przeciw: wartości MTF>1, MTF50 większy od częstości Nyquista, widoczne
gołym okiem obwódki na zdjęciach.
2. Skala wyostrzania Sigmy rozciągająca się od -2 do +2 ma punkt zerowy
dla Sh=-1. Mniejsze wartości to rozmycie, większe wysotrzanie.
Za: ładny wygląd obrazów dla Sh=-1, MTF <= 1.0 dla całego przebiegu,
niemożność wyprodukowania tak ładnego obrazka z TIFF-a zapisanego dla Sh=-2
Przeciw: Wysoka odpowiedź dla Nyquista i powyżej, maksymalne możliwe do
osiągnięcia MTF50 (z dobrymi szkłami) byłyby na poziomie 1500 LWPH co
odpowiada ponad 54 lpmm (więcej niż w 12-14 MPix matrycach z filtrem
Bayera)
3. Sigma nie daje nam nigdzie naturalnego RAW-a. Dla Sh=0 i większych mamy
pliki wysotrzone, dla Sh<0 mamy pliki najpierw rozmyte, a potem wysotrzone,
dla Sh=-2 tylko rozmyte.
Za: scenariusz jest zgodny z MTF-ami zaprezentowanymi w teście i zgodny z
tym, co pisze Wojteq i tea pokazując, iż z Sh=-2 nie można wyprodukować
ładnych obrazków (pracując na TIFF-ach).
Przeciw: Tak naprawdę tylko logika. Dlaczego nie dawać naturalnego RAW-a
tylko jednocześnie rozmywać i wyostrzać prowadząc dwukronie do utraty
szczegółów?
4. Scenariusz zaproponowany przez nas, czyli Sh=-2 odpowiada naturalnemu
RAW-owi z zerowym wyostrzaniem, wyższe wartości wprowadzają wysotrzanie.
Za: scenariusz jest zgodny z MTF-ami zaprezentowanymi w teście, obrazy
dla Sh=-2 podobnie "mydlane" jak te, które widzieliśmy dla
astronomicznych kamer CCD (bez żadnych procesów obróbki, surowy FITS z
informacją o zliczeniach w każdym pikselu)
Przeciw: Niemożność uzyskania, przy pomocy obróbki, obrazu o takiej jakości
jak dla Sh=-1, przy wcześniejszym zapisaniu obrazu do TIFF-a przy Sh=-2.
My optujemy za ostatnim scenariuszem argumentując to tym, że czym innym
jest praca na TIFF-ie, a czym innym na surowym RAW-ie, w którym wiemy co
siedzi (a programiści Sigmy, w przeciwieństwie do nas, wiedzą). Stąd
argument zapisany jako przeciw ma słabą moc. Nie twierdzę, że na 100% mamy rację.
Twierdzę, że argumenty przeciwko naszym scenariuszem nie są na tyle silne aby odwieść
mnie od naszej interpretacji.
Arek gratuluję cierpliwości i umiejętności obróbki obrazu. Ładnie wyprowadziłeś drugi wykres. Pokażesz obrazki? Napisz coś na temat tej metody wyostrzania. Bardzo interesujące.
Ze swej strony dodam jeszcze tylko to:INFO na temat nowego softu - p.10
Dotyczy wprawdzie starego oprogramowania i niewykluczone, że w późniejszych wersjach doszło do dalszych zmian.
Z twoich scenariuszy wybieram 2 (vide mój post na str.6)
Mógłbyś mi wytłumaczyć o co chodzi w tym zdaniu w części dotyczącej MTF50 i 1500LWPH:
Cytat:
Przeciw: Wysoka odpowiedź dla Nyquista i powyżej, maksymalne możliwe do
osiągnięcia MTF50 (z dobrymi szkłami) byłyby na poziomie 1500 LWPH co
odpowiada ponad 54 lpmm (więcej niż w 12-14 MPix matrycach z filtrem
Bayera)
Dlaczego MTF50 na takim poziomie nie jest realny?
EDIT: Arek, proszę o poprawkę w poprzednim Twoim poście. To nie jest cytat z mojej wypowiedzi tylko 0xDEADBEEF
No redaktorze Arku nie rozczarowałeś mnie. Właśnie takiej ucieczki w kolejne magiczne możliwości Programistów Sigmy oczekiwałem. Dogmat, to dogmat i powinno się go bronić nawet do śmierci. Nawet gdyby wszyscy twórcy Foveona i projektanci Sigmy przysięgali, że nie ostrzą, a cała logika świata wskazywała, że informacji rozmytych (na kilka pikseli) nie da się skutecznie przywrócić w jeden identyczny jak pierwotny, niezależnie czy piksel ten znajduje się w jednej z trzech składowych obrazu otrzymanego bezpośrednio z matrycy, czy w jednej z trzech składowych wygenerowanych przez program. Jeśli przedstawię tu namacalny dowód, że tak właśnie jest to i tak wymyślisz jakieś magiczne możliwości programistów Sigmy. Niestety po raz kolejny przekonuję się, że rutyna zabija, a nic nie jest tak trudne do obalenia jak dogmat, w który ktoś święcie wierzy. Gdybyś ze swej wysokości zniżył się do odpowiedzi na stawiane przeze mnie i kolegę Tea pytania to może przyszły by Ci do głowy jakieś inne możliwości niż rutynowo przyjęte w testach aparatów z matrycą Bayerowską. Foveon posiada pewne unikalne właściwości i możliwości jak na przykład funkcja X3 Fill Light. Odpowiedź może być znacznie bardziej skomplikowana i wynikać z działania kilku czynników. Ale na pewno nie kryje się w „surówce surówek” otrzymanej funkcją ostrość =-2 (to moja mantra).
Dla zobrazowania jak program SPP3 traktuje pliki i co oznacza stratne rozmycie przygotowałem mały eksperyment. Stworzyłem testowy plik TIF (symuluje on RAW otrzymany prosto z aparatu). Otwarłem go za pomocą SPP3 i zapisałem z opcją ostrość =0. Następnie zapisałem plik z opcją ostrość =-2 (surówka surówek). Ponownie otwarłem „surówkę surówek” i wyostrzyłem ją, ostrość =+2. Poniżej zamieszczam fragmenty tych obrazków (wycinki z lewego górnego rogu spreparowanego pliku). Dzieje się tu wiele i bardzo różnie w zależności od odległości od środka matrycy. Najlepiej oglądać w dużym powiększeniu, aby widzieć pojedyncze piksele. Potwierdzenia istnienia „surówki surówek” ja się nie dopatrzyłem.
Sensor Foveona w DP-1 ma 127 prawdziwych pixeli na milimetr.
14MP sensor Samsunga w K20D - jeden z lepszych sensorow Bayera ma 199 Bayerowskich pixeli na linie. Problem z Bayerowskimi pixelami jest ze sa interpolowane. W najgorszym przypadku uznalbym ze tak naprawde to jest 199/2 pixeli ale dzieki magii wykrywania krawedzi i wariackich algorytmow interpolacji przypuscmy ze fudge factor bedzie moze bardzo hojne 1.5 zamiast 2. Daje to nam efektywnie 132 pixele na milimetr.
Teraz widzimy skad sie biora przechwalki Foveona i Sigmy ze ich sensor jest warty 14MP sensora Bayera.
W ogole liniowe zwiekszanie ilosci pixeli i opisywanie sensorow w megapixelach to niezly sposob na wyciaganie pieniedzy od ludzi poniewaz polepszenie jakosci obrazu ktore mozemy zauwazyc zalezy od rozdzielczosci ktora nie jest liniowa funkcja ilosci pixeli na sensorze.
Zwiekszenie ilosci pixeli z 10MP do 14MP zwieksza nam liniowa rozdzielczosc z 164 do 199 pixeli na milimetr czyli o 21%. Zeby zauwazyc roznice golym okiem (jestesmy czuli na logarytmiczne zmiany roznych czynnikow) potrzebna jest poprawa 2x czyli o 100%, z 6MP do 24MP albo z 10MP do 40MP.
Wojteq nie róbmy konfrontacji: Redakcja Optyczne.pl vs. Foveon Fans, bo wszyscy, jak tu bierzemy udział w dyskusji, wyjdziemy na Talibów, którym nie da sie nic wytłumaczyć.
Spróbujmy uporządkować dyskusję.
Pytanie podstawowe brzmi: kiedy mamy do czynienia z niewyostrzonym obrazem z DP1?
Pytanie dodatkowe: po co to ustalać?
Odpowiedź: Bo dzięki temu poznamy faktyczne możliwości technologii Foveon, która jako unikatowa zasługuje na uwagę, choćby tylko z teoretycznego punktu widzenia.
Scenariusz 1 możemy odrzucić, choćby ze względu na wspomniane przeze mnie zmiany w oprogramowaniu SPP. Skoro Sigma już w jednej z wcześniejszych wersji SPP przyznaje, że 'sh=0' jest ekwiwalentem 'unsharp mask=100' możemy przyjąć, że w kolejnych wersjach raczej nie doszło do "złagodzeni stanowiska" i zmniejszenia wyostrzania.
Skoro Arek odrzuca argumentację w postaci przetwarzanych obrazów (może i słusznie bo tu jednak wiele może zależeć od metody i umiejętności osoby przetwarzającej obraz), zostawmy ten "dowód" na boku i spróbujmy znaleźć inne metody na rozwiązanie problemu.
Tym samym odrzucamy Scenarisz 3
Dlaczego jednak odrzucamy scenariusz 2?
Czy argumenty przeciw są wystarczająco silne?
Wysoka odpowiedź w fN jest w/g twórców Imatestu i Normana Korena przypadłością sensorów pozbawionych filtra AA. Pytanie z mojej strony do Arka, dlaczego: maksymalne możliwe do osiągnięcia MTF50 (z dobrymi szkłami) byłyby na poziomie 1500 LWPH co
odpowiada ponad 54 lpmm (więcej niż w 12-14 MPix matrycach z filtrem
Bayera) uznajesz za niemożliwe?
Scenariusz 4 też ma słabe punkty. Oprócz wspomnianego "mydła", nie można traktować jako argument stwierdzenia:
Cytat:
że czym innym jest praca na TIFF-ie, a czym innym na surowym RAW-ie, w którym (nie- [mój przypis])wiemy co siedzi (a programiści Sigmy, w przeciwieństwie do nas, wiedzą).
Nie róbmy z programistów Sigmy jedynych którzy potrafią uzyskać dobry obraz z pliku X3F!!!
Jeżeli otworzymy RAWa z Sigmy serii SD (na razie nie dotyczy DP1 - kwestia czasu) w ACR, Lighroom, dcraw, lub RAW PhotoStudio to otrzymamy efekty tak samo dobre, o ile nie lepsze, jak przy użyciu SPP. Obróbka X3F nie jest więc wiedzą tajemną inżynierów Sigmy i Foveona i każdy z w/w programów potrafi wyciągnąć szczegóły z obrazu, choć nie każdy może je tak rozmyć jak to czyni SPP ustawione na -2 (czy ta ostatnia część zdania jest argumentem za tym, że wszystkie programy używają wyostrzonych ustawień - chyba nie?!)
Kwestia dodatkowa, czy mając do dyspozycji tylko czarno-białe tablice nie popełniamy błędu metodologicznego. Czy możemy mierzyć tymi samymi narzędziami efekty działania matryc bayerowskich i Foveona, a jeżeli już to robimy to na ile porównywalne będą takie wyniki.
Dwa dodatkowe pytania, i odpowiedzi na nie, które mi się nasuwają.
1 Czy obiektyw w DP-1 potrafi przenieść 64 pary linii na milimetr?
Dlaczego tyle? Bo to jest większe od 127/2, a w użytym Foveonie jest 127 trójkolowych pikseli na milimetr.
Niestety chyba się tego nie dowiemy testując DP-1. Trzeba by chyba mieć laboratoryjne testy rozdzielczości samego obiektywu, aby oddzielić wpływ na rozdzielczość innych niż obiektyw składników DP-1.
2 Dlaczego wyostrzając surowy obraz z Foveona nie umieszczać "środek" opadającego zbocza na wykresie MTF przy częstotliwości Nyquista?
Przecież idealny sygnał, czyli w postaci "schodka", miałby ten "schodek" dokładnie przy tej częstotliwości. Zatem dlaczego realny obraz nie mogący być "schodkiem" a jedynie "zboczem" nie miałby mieć po wyostrzeniu środek swego "zbocza przy częstotliwści Nyquista. Oczywiście tak można robić tylko dla Foveona, bo dla Bayera ten "środek" zbocza musiałby być dla 1/2 Nyquista.
Czy odpowiedź na drugie pytanie, którą sformułowałem jest poprawna? Bardzo bym prosił o uwagi.
Zwiekszenie ilosci pixeli z 10MP do 14MP zwieksza nam liniowa rozdzielczosc z 164 do 199 pixeli na milimetr czyli o 21%. Zeby zauwazyc roznice golym okiem (jestesmy czuli na logarytmiczne zmiany roznych czynnikow) potrzebna jest poprawa 2x czyli o 100%, z 6MP do 24MP albo z 10MP do 40MP.
Bardzo dużo ważnych rzeczy napisałeś w swojej wypowiedzi. W wielu testach podkreślamy konieczność patrzenia na gęstość liniową pikseli a nie ich całkowitą ilość. Choć z zacytowanym fragmentem się nie
zgodzę. Zmysły ludzie faktycznie działają logarytmicznie. Pamiętam, że nasza Pani od Wstępu do Astronomii na studiach wytłumaczyła to bardzo obrazowo i brutalnie. Jak umrze nam jedna osoba z rodziny to cierpimy w jakiś tam sposób. Ale jak umrze 10, to nie cierpimy 10x mocniej. Z drugiej strony nieprawdą jest, iż trzeba zmiany o czynnik dwa abyśmy zobaczyli zmianę. Oko ludzkie jest w stanie
rejestrować zmiany jasności na poziomie od 3 do 10%.
tea napisał/a:
Wysoka odpowiedź w fN jest w/g twórców Imatestu i Normana Korena przypadłością sensorów pozbawionych filtra AA. Pytanie z mojej strony do Arka, dlaczego: maksymalne możliwe do osiągnięcia MTF50 (z dobrymi szkłami) byłyby na poziomie 1500 LWPH co
odpowiada ponad 54 lpmm (więcej niż w 12-14 MPix matrycach z filtrem
Bayera) uznajesz za niemożliwe?
Są przypadłością Bayerowskich matryc pozbawionych filtra AA. W Foveonie to nie do końca musi być prawdziwe. A odpowiedź na to pytanie w zasadzie pośrednio dał 0xDEADBEEF. Ze względu iż w
matrycach bayerowskich mamy 2x więcej pikseli zielonych i dość wydajne w takich sytuacjach
procesy interpolacyjnie oczekiwałbym, iż Foveon 4.6 MPix będzie zachowywał się podobnie do matryc
z siatką filtrów o rozdzielczości 8-10 MPix. Wynik 54 lpmm świadczyłby o tym, że zachowuje się lepiej od tych mających 12-14 Mpix, a nawet lepiej od Olków, które mają odpowiednik 16 MPix na APS-C.
Marian napisał/a:
Czy obiektyw w DP-1 potrafi przenieść 64 pary linii na milimetr?
Raczej nie, bo przy świetle f/4 na pewno nie jest to dobry sprzęt do wyciągania maksimum możliwości
z układu obiektyw+matryca. Na drugie pytanie za dużo musiałbym gdybać i za małą mam wiedzę, żeby
się wymądrzać
Z chęcią sprawdzę RAW-y DP1 dcrawem. Przyznam się szczerze, iż żałuję, że nie poczekaliśmy z testem Sigmy do dcrawa. Chciałem szybko wypuścić test i zdecydowałem się na użycie oryginalnego softu Sigmy, a nie dcrawa jak robimy to ZAWSZE we wszystkich innych testach. Moja wina. Choć trzeba pamiętać, że Koren tylko w przypadku Foveona musiał płacić z licencję i możliwość wykorzystywania
oraz obróbki sygnału z Sigm. Z tego względu myślałem, że możemy długo poczekać na możliwość
czytania RAW-ów z DP1 przez dcraw i nie chciałem czekać.
Jeśli dcraw pokaże, że moje wnioski są nieprawdziwe, zmodyfikuję odpowiednią część testu.
Pozdrawiam i kończę na razie udział w dyskusji, bo wybieram się na dłuższy urlop,
Arek
Oko ludzkie jest w stanie rejestrować zmiany jasności na poziomie od 3 do 10%.
Tak, jestesmy w stanie zobaczyc male zmiany jasnosci glownie jak dwa odcienie sa obok siebie.
A ten link pokazuje co jest warty nasz uklad postrzegania jasnosci
Jestemy ustawienie na wykrywanie ksztaltow, kontrastow I ruchow.
Gdyby nie imatest to w zasadzie moglybysmy sobie patrzec na wiekszosc zdjec do konca zycia i zadnych roznic nie widziec
2x rozdzielczosc moze jest drobna przesada ale zachecam od przeczytania
Tea, nie jestem fundamentalistą. Chociaż doświadczenie wyniesione z blisko osiemnastoletniej pracy w grafice komputerowej i logika mówią mi, że ujemne wyostrzenie to rozmycie a ujemne rozjaśnianie to ściemnianie , to jednak jako nie fundamentalista gotów jestem w każdej chwili do rewizji swojej opinii, że wszystkie ujemne wartości wyostrzenia w SPP to rozmycie. Proszę tylko Cię o wskazanie mi wiarygodnego źródła informacji mówiącej, że pozycja 0 odpowiada 100% USM, (przy jakim progu i promieniu?). Nie prowadziłem w tym zakresie żadnych testów. Przeprowadziłem natomiast kilka testów nokautujących tezę, że opcja wyostrzenie =-2 w SPP to „surówka surówek”. Nikt nawet redaktor Arek nie stwierdzi, że „surówka surówek” z ostatniego mojego testu jest podobna do pliku podanego na wejściu, jako symulacja surowego RAWa (prawdziwej surówki surówek). Mało tego jest ona najmniej do wzorca podobna. Odpada tutaj argumentacja, że umiejętności mogą być nierówne czy niewystarczające. Sądzę, że obaj redaktor Arek i ja opanowaliśmy w równym stopniu umiejętność przesunięcia suwaka w programie Sigmy do pozycji wyostrzenie =-2. Odpada też argument o posługiwaniu się niewłaściwym warsztatem (programem). Jeśli ja posłużyłem się złym programem to redaktor Arek formułując swą tezę o „surówce surówek” też, bowiem obaj korzystaliśmy z SPP Sigmy i obaj wykonaliśmy tę samą niezwykle prostą operację. Sprawa jest jasna i jednoznaczna. Redakcja od dawna powinna zrewidować tezę o „surówce surówek”. Nie czyni tego jednak. Czy wynika to z pobudek fundamentalistyczno-doktrynerskich, czy arogancji? W każdym razie niemają one nic wspólnego z rzetelnością informacji. Do wprowadzenia tych zmian w teście nie są potrzebne żadne dodatkowe badania i zaawansowane testy, bowiem teza została obalona tym samym narzędziem na bazie którego została zbudowana. Nie występuję tu, jako zwolennik Foveona czy innej matrycy. Chodzi mi jedynie o zwyczajną uczciwość i nie robienie ludziom wody z mózgu. Pozdrawiam wszystkich dyskutantów i życzę spokojnego wypoczynku po trudach polemiki.
Ostatnio zmieniony przez Wojteq Sro 30 Kwi, 2008, w całości zmieniany 1 raz
No to od nowa. Przypomnę, że dla DP1 i obiektywu przymkniętego do f/4 i
f/5.6 i przy wołaniu RAW-a z Sh=-2 (w sofcie Sigmy), które uznaliśmy za
poziom zerowy wyostrzania dostaliśmy MTF50 na poziomie 630-650 LWPH i
przebieg tej funkcji w postaci poniżej:
Znalazłem jednak na dysku stare dane z testów SD14 wraz z Sigmą
1.4/30 ustawioną na f/5.6. Ponieważ RAW-y SD14 są czytane przez
dcrawa, to możemy je nim wywołać i mieć pewność, że wyostrzanie
jest faktycznie zerowe. Zrobiłem to, policzyłem MTF i macie go
na rysunku poniżej:
Jest łudząco podobny do tego poprzedniego (nic dziwnego, bo to te same
sensory), a wyższe MTF50 wynika z lepszego szkła. Wniosek jest taki,
że RAW z DP1 wywołany przy Sh=-2 daje takie same MTFy jak ten z SD14
wywołany dcrawem. Oczywiście z dokładnością do zastosowanego szkła,
bo przecież do DP1 innego doczepić nie mogę.
Przepraszam, ale właśnie stwierdziłem, że nieco spaprałem ostatni test. Co ja robię pomyliłem się i przepraszam? Tak, bo użyłem do testu pliku o wielkości 14 megapikseli i porobiły się te dziwne różnice w ostrości w centrum i na krawędziach obrazu. Usuwam, więc swoje pytanie dotyczące tego problemu umieszczone w poprzednim poście. Test wykonany na nominalnej rozdzielczości nie wykazują tych zniekształceń. Za to zerowe wyostrzenie jest praktycznie identyczne z plikiem wejściowym. Poniżej wycinki z testu przeprowadzonego w rozdzielczości 4,65 megapikseli. Wyniki pozbawione interpolacji są jeszcze wyraźniejsze.
Arek napisał/a:
Wniosek jest taki,
że RAW z DP1 wywołany przy Sh=-2 daje takie same MTFy jak ten z SD14
wywołany dcrawem.
To jak wygląda „surówka surówek” z SD14? Moglibyśmy zobaczyć? Czy to też takie mydełko? Przecież to ta sama matryca a wyostrzania w aparacie DP1 nie bierzemy pod uwagę.
Jeszcze raz przepraszam za małe zamieszanie z testem i życzę miłego wypoczynku.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
forum.optyczne.pl wykorzystuje pliki cookies, które są zapisywane na Twoim komputerze.
Technologia ta jest wykorzystywana w celach reklamowych i statystycznych.
Pozwala nam określać zachowania użytkowników na stronie, dostarczać im odpowiednie treści oraz reklamy,
a także ułatwia korzystanie z serwisu, np. poprzez funkcję automatycznego logowania.
Pliki cookies mogą też być wykorzystywane przez współpracujących z nami reklamodawców, a także przez narzędzie Google Analytics, które jest przez nas wykorzystywane do zbierania statystyk.
Korzystanie z serwisu Optyczne.pl przy włączonej obsłudze plików cookies jest przez nas traktowane, jako wyrażenie zgody na zapisywanie ich w pamięci urządzenia, z którego korzystasz.
Jeżeli się na to nie zgadzasz, możesz w każdej chwili zmienić ustawienia swojej przeglądarki. Przeczytaj, jak wyłączyć pliki cookie i nie tylko »
Strona wygenerowana w 0,49 sekundy. Zapytań do SQL: 19
, trzeba bedzie kupic oslone, zdjecia super ostre bez zadnych +1 albo +2 i bez durnych artefaktow interpolacji. Duzo poreczniejszy i mniejszy od mojego K10D, lepiej tez wchodzi do kieszeni 
i zony nie odzywajacej sie przez pare dni. Opuchlizna mi zejdzie, a cicha zona to nawet fajniejsza 
, to jednak jako nie fundamentalista gotów jestem w każdej chwili do rewizji swojej opinii, że wszystkie ujemne wartości wyostrzenia w SPP to rozmycie. Proszę tylko Cię o wskazanie mi wiarygodnego źródła informacji mówiącej, że pozycja 0 odpowiada 100% USM, (przy jakim progu i promieniu?). Nie prowadziłem w tym zakresie żadnych testów. Przeprowadziłem natomiast kilka testów nokautujących tezę, że opcja wyostrzenie =-2 w SPP to „surówka surówek”. Nikt nawet redaktor Arek nie stwierdzi, że „surówka surówek” z ostatniego mojego testu jest podobna do pliku podanego na wejściu, jako symulacja surowego RAWa (prawdziwej surówki surówek). Mało tego jest ona najmniej do wzorca podobna. Odpada tutaj argumentacja, że umiejętności mogą być nierówne czy niewystarczające. Sądzę, że obaj redaktor Arek i ja opanowaliśmy w równym stopniu umiejętność przesunięcia suwaka w programie Sigmy do pozycji wyostrzenie =-2. Odpada też argument o posługiwaniu się niewłaściwym warsztatem (programem). 
Co ja robię pomyliłem się i przepraszam? Tak, bo użyłem do testu pliku o wielkości 14 megapikseli i porobiły się te dziwne różnice w ostrości w centrum i na krawędziach obrazu. Usuwam, więc swoje pytanie dotyczące tego problemu umieszczone w poprzednim poście. Test wykonany na nominalnej rozdzielczości nie wykazują tych zniekształceń. Za to zerowe wyostrzenie jest praktycznie identyczne z plikiem wejściowym. Poniżej wycinki z testu przeprowadzonego w rozdzielczości 4,65 megapikseli. Wyniki pozbawione interpolacji są jeszcze wyraźniejsze.
Moglibyśmy zobaczyć? Czy to też takie mydełko? Przecież to ta sama matryca a wyostrzania w aparacie DP1 nie bierzemy pod uwagę.
